Goede tijden, slechte tijden

Bij het team leeft echt het idee dat ze met een beetje geluk en ongelooflijk hard werken van alle betrokkenen geschiedenis kunnen schrijven. Niemand zegt het hardop, bang dat het dan juist niet gebeurt, maar ik voel dat ze er zo over denken. Alles wat de leden van het team doen, iedere dag weer opnieuw, staat in het teken van dat vooruitzicht. Dat gaat natuurlijk gepaard met een heftige mix van emoties. De afgelopen dagen heeft het team euforische hoogtes en diepe laagtes gekend.

Maandag heb ik mijn gereedschap weggelegd en samen met enkele anderen die niet het peloton volgen, de finale van de tweede etappe bekeken. Uit de briefing van het team die ochtend hadden we opgemaakt dat er een kans was dat Mark (Cavendish) zou proberen de etappe te winnen. Mark slaagde er glansrijk in. Hij schoot als een pijl naar voren en zegevierde met een neuslengte (of liever halve wiellengte) voorsprong op zijn twee grootste rivalen, de sterke sprinters André Greipel en Matt Goss. We stonden bijna te dansen op onze stoelen van blijdschap. Mijn hart klopte al twintig minuten in mijn keel, ik had het gevoel dat het eruit zou springen als ik hoestte. Toen realiseerde ik me pas dat een van de alomtegenwoordige televisiecamera's mijn reactie op de finish had gefilmd voor de Franse televisie. Dus nu zijn er op de Franse televisie beelden uitgezonden van een als een gek op en neer springende Martin, met eronder waarschijnlijk de woorden: “Rare lui, die Engelsen.” Een dag als een andere op de Tour! Die avond was het team licht euforisch en samen herbeleefden we vol genot elk moment van Marks overwinning. Mark had voortdurend een grote grijns op zijn gezicht. Hij vond het geweldig om te zien wat zijn overwinning met ons deed. Het ondersteunende personeel kreeg een glas champagne bij het avondeten, wat een zeer welkome uitzondering was op de regel (geen alcohol) die we onszelf hadden opgelegd.

Het contrast met de dag erop was groot. Dinsdag was werkelijk het dieptepunt van de Tour tot dan toe. Het was een heel normale ochtend. Uit de keuken van het hotel kwam de geur van versgebakken croissants, terwijl ik de extra auto's aan het controleren was. Uit de vrachtwagen van de technici weerklonken ritmisch mechanische geluiden. En toen hoorden we op de radio het bericht dat Kosta (Kanstantsin Siutsou) ten val was gekomen. Weer klopte mijn hart in mijn keel, maar nu om heel andere redenen. We konden niets anders doen dan staren naar de televisiebeelden van een bezorgde Servais Knaven (onze ploegleider), die doorgaans toch heel kalm blijft, wat er ook tijdens de Tour gebeurt.

Een paar minuten later hoorden we op de radio dat Kosta zich had teruggetrokken. Op dat moment kon je bij ons in het kamp een speld horen vallen. De onbaatzuchtigheid van de renners raakte me. Toen ze terugkeerden na afloop van de etappe, probeerden ze ons allemaal op te vrolijken, terwijl duidelijk was dat de uitval van Kosta zwaar op hen drukte. Scott Mitchell, de fotograaf van het team, herinnerde me er later aan dat de renners dit wel gewend zijn. Bij veel wielerwedstrijden (en zeker bij de Tour de France) gebeuren regelmatig valpartijen. De renners maakten zich vooral zorgen om de mentale toestand van Kosta. Dit was zijn eerste Tour, en terugtrekken is voor iedere renner een vreselijke teleurstelling. De volgende dag gingen we gewoon weer aan de slag.  De renners concentreren zich op de koers en zorgen ervoor dat Bradley zo ver mogelijk bij valpartijen uit de buurt blijft. Er is geen tijd om bij dit verlies stil te staan. Het zou Kosta ook ergeren als we dat deden.

The show must go on, zoals ze zeggen. We trekken dieper Frankrijk in, en de fans zijn fanatieker dan ooit. De entourage van de tour, de geluiden eromheen, het wordt allemaal nog extremer, nog kleurrijker, nog lawaaieriger. Toen we dinsdag met Scott naar de finish van de etappe liepen, werden we aangeklampt door een enorme, zeer levendige baguette van de publiciteitskaravaan, die midden op de weg stond te dansen. Hij joeg achter ons aan langs de finishlijn, en de menigte vond het geweldig. Vrijwel de hele stad was op de been, de kakofonie van geluiden was oorverdovend. Begrijpelijk, dit is hun grootse evenement en ze waren daar om plezier te maken. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, de Tour is het allerbeste excuus voor een spetterend feestje. Maar in zo'n baguettepak zul je me niet gauw zien.

Volg Martin op Twitter @Teamsky_jaguar
Naar de homepage: http://www.jaguar.com/be/nl/xf_sportbrake/